Κάποιες φορές τα πράγματα χρειάζονται να είναι πιο προσωπικά. Πιο προσιτά. Έξω από ψυχρές έρευνες και αναφορές. Πιο ανθρώπινα. Ένα βράδυ, χαζεύοντας την οθόνη με σκοπό την αποφόρτιση, μια μικρή σκηνή τηλεοπτικής σειράς βρέθηκε μπροστά μου. Προβληματίστηκα σε βαθμό που ένιωσα την ανάγκη να γράψω και να μοιραστώ μαζί σας. Το μοίρασμα του προβληματισμού άλλωστε, είναι παρεξηγημένο. Μπορεί να κάνει την ζωή μας πολύ καλύτερη και να μας μετακινήσει από τις καθηλώσεις μας.
Επιστρέφω λοιπόν, στο θέμα μας. Αυτή η σκηνή σκέψης «πόσο υποβαθμισμένη είναι η ανάγκη μας να γινόμαστε κατανοητοί». Πόσο μόνοι νιώθουμε όταν οι σκέψεις τριγυρίζουν το κεφάλι και δεν φτάνουν μέχρι το στόμα να γίνουν λέξεις. Γιατί; Γιατί «Άστο μωρέ. Τι να του/της πω; Αφού δεν θα καταλάβει». Και πόσο σε ένα δεύτερο επίπεδο, αν γίνουν λέξεις σκορπίζονται στον αέρα με τόσο βίαιο τρόπο. Όπως όταν σκουπίζεις και έχεις συγκεντρώσει όλα τα ξερά φυλλαράκια σε μια γωνιά και συνεχίζεις την δουλειά σου. Ξαφνικά, φυσά ένας αέρας που δεν περίμενες μανιακός και στα κάνει όλα χάλια. Φτου και από την αρχή. Εκεί χρειάζεσαι κάποιον να σε καταλάβει. Να δει και να μυρίσει τον ιδρώτα του κόπου σου. Να κλείσει το παράθυρο να μην μπαίνει αέρας. Ή απλά να πιάσει μια σκούπα κι εκείνος να συνεχίσετε μαζί το μάζεμα.
Πόσο μικροί είμαστε μπροστά στις ανάγκες μας. Τις αφήνουμε να ουρλιάζουν μέσα μας και κάνουμε ότι δεν ακούμε. Δεν γινόμαστε κατανοητοί. Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι να κατηγορήσουμε τους άλλους, αλλά να θέσουμε οι ίδιοι στον καθρέφτη την ερώτηση «με ακούω;», «με νοιάζομαι;», «ξέρω τι χρειάζομαι τώρα;». Μόνο αν γίνουμε ικανοί να απαντάμε σε αυτές τις ερωτήσεις, θα καταφέρουμε να δούμε ποιοι είμαστε. Τα ουρλιαχτά μέσα μας θα γίνουν συζήτηση. Στο επόμενο επίπεδο, θα αρχίσουμε να ακούμε τους δικούς μας ανθρώπους. Θα ευαισθητοποιηθούμε προς τις ανάγκες τους. Κι εκείνοι προς τις δικές μας. Μόνο αν καταφέρουμε να δούμε την προσωπική γυμνή μας αλήθεια και έρθουμε πιο κοντά με μας, τότε μόνο, θα ακουμπήσουμε τους αγαπημένους μας. Θα δημιουργήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης, ασφάλειας, νοιαξίματος. Σχέσεις που θα γινόμαστε κατανοητοί. Ας μην παραμελούμε άλλο την ανάγκη μας να γινόμαστε κατανοητοί. Ας φροντίσουμε τις ανάγκες μας και ας μάθουμε να διεκδικούμε την φροντίδα και το άκουσμα. Γιατί σε αυτή την ζωή, δεν είμαστε τελικά μόνοι.
