Έχετε παίξει ποτέ Jenga; Όσοι το γνωρίζετε, μπορείτε να φέρετε στο νου σας την εικόνα αυτής της παρτίδας. Όσοι δεν γνωρίζετε, πρόκειται για ένα ξύλινο οικοδόμημα που οι παίχτες χτίζουν μαζί, τούβλο τούβλο. Όλα αυτά συμβαίνουν προτού ξεκινήσει το παιχνίδι. Έπειτα, αυτό που προσπαθούν είναι να μην το γκρεμίσουν. Τραβούν ο καθένας με τη σειρά του κάποιο τούβλο που κρίνουν ότι δεν θα επηρεάσει την σταθερότητα της κατασκευής. Για τους ίδιους, έτσι κερδίζουν. Αν ο απέναντι, τραβώντας ρίξει το οικοδόμημα, τότε χάνει. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στα οικογενειακά τραπέζια.
Για την ελληνική δομή και κουλτούρα, η οικογένεια αποτελεί πυρηνικό στοιχείο. Όταν πλησιάζουν οι γιορτές, όλοι προβληματίζονται για το πώς θα είναι μαζί. Σε ποιο σπίτι θα γίνει το τραπέζι, ποιοι θα είναι καλεσμένοι, ποιοι πρέπει να είναι καλεσμένοι και ποιοι, με συναίσθημα συχνά, ενοχής, θα μείνουν μακριά. Συνηθέστερα, στην ελληνική νόρμα «όλοι οι καλοί χωράνε». Τα τραπέζια ετοιμάζονται με κόπο και χαρά, δημιουργούνται μεγάλα γεύματα και ζεστή ατμόσφαιρα. Όμως, επικρατέστερα όλοι κινούνται σε μια λεπτή κλωστή.
Οι θέσεις στην μεγάλη τραπεζαρία λήφθηκαν. Εδώ δεν ακολουθείται η παροιμία «όταν τρώμε δεν μιλάμε». Τα μέλη αλληλεπιδρούν. Έχουν χτίσει το Jenga τους αγοράζοντας και ετοιμάζοντας όλα αυτά τα καλούδια. Τώρα έρχεται η ώρα του «παιχνιδιού». Μια κουβέντα σημαίνει μείον ένα τούβλο. Μια απάντηση, το ίδιο. Σιγά σιγά το οικοδόμημα στερεύει. Δεν είναι πια πλήρες, μα μπάζει. Ίσως η αλληλεπίδραση να συνεχίσει ευγενώς, μέχρι χάριν της φυσικής, να μην αντέξει άλλο το οικοδόμημα και να καταρρεύσει. Ίσως, και τα πράγματα να γίνουν πιο απότομα. Υπάρχουν παίχτες που ρισκάρουν, επιθετικοί. Μια κουβέντα τους φαντάζει σαν απότομο ξερίζωμα ενός μέρους του Jenga. Είτε είναι οι ίδιοι, είτε ο επόμενος, η κατάρρευση είναι μονόδρομος.
Πλησιάζοντας τις γιορτές, κάποιοι ίσως επιθυμούν να μπουν στο παιχνίδι. Για άλλους, ηρεμία μπορεί να σημαίνει αποστασιοποίηση από όλα αυτά. Σημασία έχει το πιο δύσκολο. Να ακολουθήσουμε το συναίσθημά μας, τι χρειαζόμαστε να κάνουμε, πού επιθυμεί το σώμα μας να βρίσκεται. Τότε μόνο, ακόμα κι αν μπροστά μας απλωθούν περίεργα ή πρωτόγνωρα παιχνίδια, θα έχουμε την διάθεση να ακολουθήσουμε τους ρυθμούς. Αν πάλι δεν είναι αυτό που μας καλεί η καρδιά να κάνουμε, το «όχι» είναι η πιο δύσκολη, μα και σημαντική, λέξη.
