Ελλάδα 2024. Ναι, η δήλωση ότι επισκέπτεσαι έναν ψυχοθεραπευτή στο οικογενειακό τραπέζι μπορεί να φέρει αμηχανία. Βέβαια, όχι μόνο στο οικογενειακό τραπέζι, αλλά οπουδήποτε το κοινό δεν είναι αρκετά έτοιμο ή εκπαιδευμένο ή απαλλαγμένο από τις προκαταλήψεις του. Οπότε, είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε από τα βασικά. Εσύ δεν φταις. Δεν κάνεις κάτι λάθος. Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι για αυτό. Κάνεις αυτό που αισθάνεσαι καλύτερο και πιο ωφέλιμο για τον εαυτό, το παρόν και το μέλλον σου. Αν δεν αγγίξεις το παρελθόν με θαλπωρή, το τώρα και το αύριο μπορεί να εκδηλώσουν μια αιχμηρότητα που να τραυματίσει εσένα και τους γύρω σου. Οπότε, να θυμάσαι. Είσαι πολύ γενναίος.
Οι άνθρωποι που επισκέπτονται έναν ψυχοθεραπευτή καλούνται ως θεραπευόμενοι. Είναι άτομα που έχουν επιλέξει να μπουν στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία και να εργαστούν στο πιο δύσκολο κομμάτι, στον εαυτό τους. Σκέψου το σα να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες. Τίποτα εκεί δεν μπορεί να μείνει στην αφάνεια. Στην αρχή ακούγεται και φαίνεται χαοτικό. Σε ζαλίζει. Νιώθεις ένα τίποτα στο άπειρο. Σιγά σιγά εγκλιματίζεσαι. Κατανοείς ότι στο δωμάτιο είσαι με τον εαυτό σου. Χρειάζεται να συμμαχήσεις μαζί του, ώστε να μην νιώθεις πια απειλή. Είναι σημαντικό, να γνωρίζεις πως έχεις πάντα την επιλογή προς τα πού κάθε φορά θα στρέφεις το βλέμμα σου. Εσύ επιλέγεις τι θα κοιτάξεις, τι χρειάζεσαι να δεις και να αντιμετωπίσεις.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η ελληνική κοινωνία. Εδώ ζούμε. Αυτές είναι οι συνθήκες στις οποίες προσπαθούμε να ανθίσουμε. Η ελληνική κοινωνία έχει ταμπού. Μπόλικα. Ο θεσμός της οικογένειας και η περιστροφή γύρω από τον άξονα της θρησκείας δεν αφήνουν πάντα χώρο στην επιστήμη. Οι άνθρωποι έμαθαν να εξομολογούνται. Έρχονται αντιμέτωποι με τις «αμαρτίες» τους και προσπαθούν να ελαφρυνθούν από το συναίσθημα της ενοχής. Ο λεγόμενος «πνευματικός» αναπαριστά τα αυτιά του θεού. Είναι ριζωμένο στην ελληνική κοινότητα να μιλούν οι άνθρωποι και να ελαφρύνονται, ώστε να έχουν μια καλύτερη θέση μετά τον θάνατο. Επομένως, η επιστήμη της ψυχολογίας αποτελεί στοιχείο δύσπεπτο ακόμα για την χώρα μας. Τώρα καλείσαι να μιλήσεις σε έναν επιστήμονα. Όχι μόνο για τα «λάθη» σου, αλλά και για τα «σωστά». Σκοπός δεν είναι η καλύτερη ζωή μετά θάνατον, αλλά η ζωή στο τώρα. Όσο είσαι ζωντανός. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Ενέχει ντροπή, φόβο και άγχος. Είναι δύσκολο να καλυτερέψεις το τώρα, αλλά αναλογίσου πόσο παράδοξο είναι να ζεις στο τώρα μόνο μετανιωμένος, ελπίζοντας σε μια καλύτερη τύχη μετά τον θάνατο.
Οπότε, ναι. Πας σε ψυχολόγο; Είναι ταμπού. «Γιατί αγάπη μου δεν μιλάς στην μανούλα;» «Έχεις παράπονα από εμάς;» «Γιατί τι προβλήματα έχεις εσύ στην ηλικία σου;» «Ε δεν θα έχει υποστηρικτικό περιβάλλον αυτός!» «Φαινόταν από μικρό ευαίσθητο παιδί.» Η δράση σου είναι αυτή που κάνει μέχρι στιγμής το τείχος του ταμπού να λυγίσει, μέχρι να γίνει χίλια κομμάτια. Για να μην γίνεσαι πια κομμάτια εσύ.
