Στις μέρες μας όλο και περισσότερα είναι τα παντρεμένα ζευγάρια που βιώνουν συγκρούσεις και δυσκολίες στον γάμο τους και καταφεύγουν στη λύση του διαζυγίου. Αυτή την στιγμή στην Ευρώπη το ποσοστό διαζυγίων αγγίζει το 42,8%, με την Ελλάδα να διατηρεί μέση θέση στην λίστα και ποσοστό 38,3%. Όταν ένα παντρεμένο ζευγάρι λαμβάνει αυτή την απόφαση έχει να αναλογιστεί και να προγραμματίσει ποικίλα πρακτικά ζητήματα και φυσικά, να διαχειριστεί όλο το συναισθηματικό φορτίο της αλλαγής.
Οι άνθρωποι φτάνουν στον χωρισμό, επειδή συχνότερα ένας από τους δύο δεν αντέχει άλλο τις συνθήκες στην σχέση. Απιστία, ενδοοικογενειακή βία, παρεμβατικότητα οικογενειών καταγωγής, συναισθήματα αγάπης αλλά χωρίς πλέον την ερωτική της υφή είναι κάποιοι από τους λόγους που ωθούν σε αυτό το μονοπάτι. Ακόμα κι αν η απόφαση δείχνει κοινή στην πλειονότητα των περιστάσεων, αποτελεί πρωτοβουλία του ενός μέλους, με το δεύτερο μέλος να ακολουθεί, καθώς δεν γίνεται να συμβεί διαφορετικά.
Αυτή η συνθήκη έχει άμεσο αντίκτυπο στα παιδιά. Όταν υπάρχουν ανήλικοι στην οικογένεια, το ζήτημα γίνεται πιο περίπλοκο και δύσκολο. Το ζευγάρι πιέζεται να μείνει μαζί, βιώνει την δυστυχία και θυσιάζει όμορφα συναισθήματα και χρόνο στον βωμό του «είμαστε οικογένεια». Πολλοί μάλιστα, ενήλικες έρχονται αργότερα στην θεραπεία με την τοποθέτηση «Οι γονείς μου δεν έπρεπε να είναι μαζί» ή «Καλύτερα που χώρισαν οι γονείς μου. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα περνούσα αν ήταν ακόμα μαζί». Εδώ λοιπόν, οι σύντροφοι έρχονται αντιμέτωποι με τα «θέλω» τους και τα κοινωνικά «πρέπει». Νομίζουν ότι μπορούν να υποκρίνονται «για χάρη των παιδιών» και έχουν την εσφαλμένη πεποίθηση ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται.
Στην αντίπερα όχθη, τα παιδιά μπορεί να μην έχουν ξεκάθαρες πάντα τις σκέψεις στο κεφάλι τους, αλλά αισθάνονται με το ευαίσθητο ψυχικό τους όργανο όλα όσα συμβαίνουν στο οικογενειακό σύστημα. Βλέπουν ότι οι γονείς έχουν απομακρυνθεί, νιώθουν ότι δεν είναι χαρούμενοι. Ακούνε τις φωνές και τις εντάσεις. Κατανοούν ότι εκείνα είναι ο λόγος που η οικογένεια κρατείται. Αυτό φυσικά, δίνει μεγάλη ευθύνη στην παιδική ψυχή, αλλά και ενοχή. Όταν οι ενήλικες δεν είναι καλά προετοιμασμένοι, τα παιδιά αναλαμβάνουν το βάρος. Μπαίνουν στην μέση της σχέσης, επηρεάζονται άμεσα και κινδυνεύουν να μεγαλώσουν απότομα και να βρεθούν αγκαλιά με συναισθήματα που μπορεί να τους κάνουν κακό στο παρόν και το μέλλον.
Επομένως, το διαζύγιο σίγουρα αποτελεί τραυματική διαδικασία για όλα τα μέλη της οικογένειας, καθώς συνοδεύεται από αλλαγές και ανακατατάξεις. Έχει δυσφορικά συναισθήματα, προσαρμογές και αποχωρισμούς. Οι ενήλικες είναι υπεύθυνοι για τις αποφάσεις τους και συχνά πρωτοβουλίες διαζυγίου είναι πράγματι, πιο ανακουφιστικές για τα παιδιά, καθώς παύει η συνεχής ένταση. Ωστόσο, βασική προϋπόθεση είναι οι σύντροφοι να ξέρουν τι θέλουν, να αποφασίζουν με γνώμονα το καλό των παιδιών και το δικό τους και να αφήνουν έξω προσωπικές κόντρες και παράπονα. Είναι σημαντικό να ζητήσουν την βοήθεια ενός επαγγελματία ψυχολόγου, προκειμένου να βρουν τους τρόπους να αποχωριστούν με το λιγότερο δυνατό κόστος, τόσο για τους ίδιους, όσο και για τα παιδιά τους.
