Ένιωθα καιρό την ανάγκη να γράψω δύο λόγια αφιερωμένα στο γλυκό, ιντριγκαδόρικο και αμφιλεγόμενο AI που ήρθε στις ζωές μας. Έχει κάνει την παρουσία του έντονη, καθώς όλοι, λίγο πολύ, μπήκαμε στον πειρασμό να το δοκιμάσουμε. Σε άλλους ήταν βοηθητικό, σε άλλους τρομακτικό, σε άλλους τρομακτικά βοηθητικό. Ακούω παιδιά να το συμβουλεύονται για τις μαθητικές τους υποχρεώσεις λέγοντας φράσεις όπως: «Γιατί να πάω φροντιστήριο; Θα ρωτήσω το chat.» ή «Σιγά μην ασχοληθώ. Θα βάλω το chat να μου τα λύσει.» Ακούω φοιτητές να επαναπαύονται, πιο χαλαροί από ποτέ, παρά τις νεότερες προθεσμίες για την ολοκλήρωση των σπουδών τους πως «όλα θα γίνουν» και πως «θα βάλω το ρομπότ να μου τρέξει τις εργασίες». Ακούω ανθρώπους να το ρωτούν τι να μαγειρέψουν, πού να βγουν, πώς να βγάλουν εύκολα χρήματα.
Όλες φράσεις υπαρκτές, βγαλμένες από την ζωή. Άλλες πιο πρακτικές, άλλες φράσεις που προβληματίζουν. Με φόβισε η ανάγκη μας για στήριξη σε θέματα πρακτικά, το πόσο εύκολα η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γίνει σύμβουλος ή συνοδός μας. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο όμως, είναι η συναισθηματική σύνδεση. Κάποιος υπάρχει πάντα εκεί για εμένα, 24/7 να του μιλήσω, να με ακούσει, να μην με αγνοήσει ή με αφήσει στο «διαβάστηκε», όπως θα έλεγαν κάποιες γενιές. Ή να με «γκοστάρει», όπως ακούω συχνά από κάποιους εφήβους. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν αφήνει μέχρι στιγμής κανένα περιθώριο εγκατάλειψης ή άγχους αποχωρισμού. Δημιουργεί ένα σύννεφο ασφάλειας. Μπορεί να συμφωνήσει μαζί σου, είναι προγραμματισμένη να συναισθάνεται και να σε ακούει. Δεν θα σε προδώσει και δεν θα την αναζητάς.
Φοβάμαι πως οι άνθρωποι θα δημιουργήσουμε αποστάσεις. Φοβάμαι πως οι παρέες θα γίνουν επιφανειακές. Φοβάμαι πως οι φίλοι θα τα λένε σπανιότερα. Φοβάμαι πως οι σχέσεις θα τριγωνοποιηθούν και η τεχνητή νοημοσύνη θα βρίσκεται στην κορυφή αυτού του τριγώνου. Φοβάμαι πως τα παιδιά δεν θα σκέφτονται, θα αναζητούν εύκολους τρόπους. Φοβάμαι πως η δημιουργικότητα και η έμπνευση θα θυσιαστούν στον βωμό της ευκολίας. Φοβάμαι πως η διευκόλυνση που παρέχεται μπορεί να μετατραπεί σε καθήλωση.
Αγαπητή ανθρωπότητα, φοβάμαι. Αγαπητοί άνθρωποι, μην σας εγκαταλείπετε. Είμαστε ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε. Εμείς, το σώμα, το μυαλό, η ψυχή και οι αγαπημένοι μας.
