Η επιρροή της ελληνικής οικογένειας στο ζευγάρι
Η οικογένεια αποτελεί στους αιώνες θεμέλιο της ελληνικής κοινωνίας. Καθιερωμένα κυριακάτικα τραπέζια, μεγάλοι γάμοι, σπίτια τριώροφα χτισμένα κατά τρόπο που να χωράνε οι γενιές τους σε ένα οικόπεδο. Έχουμε μεγαλώσει να πηγαίνουμε χέρι-χέρι με τις ρίζες μας. Βρίσκουμε πρώτο σπίτι κοντά στο σπίτι των γονέων, μετακομίζουμε ως σύντροφοι στην ίδια περιοχή για να έχουμε την πολύτιμη βοήθειά τους, παίρνουμε σημαντικές αποφάσεις ζητώντας την γνώμη τους.
Πράγματι, η βοήθεια είναι χρήσιμη και αναγκαία και η επαφή με τα γονίδια κρατά τις σχέσεις δυνατές. Η στήριξη είναι εμφανής και το «μαζί» πρωτοστατεί. Τι συμβαίνει όμως, όταν αυτό το «μαζί» διεισδύει στο ζευγάρι;
Πολύ συχνά οι άνθρωποι που μπαίνουν σε προσωπική θεραπεία και διατηρούν συντροφική σχέση αναφέρονται στους γονείς τους, αλλά και στους γονείς των συντρόφων. Μελετούν την επιρροή που ασκείται στους ίδιους, αλλά και στην αντίπερα όχθη. Στα ζευγάρια, αυτό το ποσοστό ξεφεύγει της συχνότητας. Πάντοτε τα ζευγάρια κατά την θεραπεία τους αναφέρουν τις μητρικές και πατρικές τους οικογένειες σαν εμπόδιο και βαρίδι μέσα στην σχέση τους. Δυσκολίες έρχονται στο προσκήνιο και οι άνθρωποι που είναι μαζί παλεύουν να θέσουν τα όριά τους στις δικές τους οικογένειες. Στην αρχαιότητα οι άνθρωποι καλούνταν να αντιμετωπίσουν την οργή των θεών προκειμένου να συνυπάρξουν. Στο σήμερα, αυτή η θεϊκότητα έδωσε τη θέση της στην γονεϊκότητα.
Οι πληροφορίες ρέουν στο σύστημα του ζευγαριού και στο σύστημα της προηγούμενης γενιάς. Οι σχέσεις δεν είναι σαφείς. Η εμπιστοσύνη εξαπλώνεται και αγγίζει το σημείο που άπαντες αποκτούν γνώμη για τα τρέχοντα ζητήματα. «Πού θα μείνουν τα παιδιά;», «Σε ποιο σχολείο θα πάνε τα εγγόνια;», «Τι θα φάνε σήμερα;». Ερωτήματα καθημερινά έχουν μεταφερθεί σε ένα πλαίσιο που η ιεραρχία χάνεται. Η επικοινωνία του ζευγαριού δυσχεραίνει. Οι σύντροφοι θυμώνουν ο ένας με τον άλλον. «Η μάνα σου…», «Ο πατέρας σου…». Η ενότητα του ζευγαριού παύει. Γίνονται πλέον αντίπαλοι με συμμάχους τις οικογένειες καταγωγής τους. Το ζευγάρι χάνει την υπόστασή του. Κλονίζεται.
Η ελληνική κοινωνία ταυτίζεται με την ελληνική οικογένεια. Οι έννοιες της συνεργασίας και της στήριξης μπορούν να ανθίσουν. Τα όρια είναι σαν το καλό χώμα που θα βάλεις στο χωράφι για να πιάσει η σοδειά, να ζεις και να τρέφεσαι από τους καρπούς του.
