Ήρθαν πάλι εκείνες οι μέρες που σηματοδοτούν την μετάβαση. Όλοι έτοιμοι να αφήσουμε κάτι πίσω και ήδη σκεπτόμενοι για το τι θα μας φέρει το νέο που έρχεται. Κατεβάζουμε ιδέες, φτιάχνουμε λίστες, προγραμματίζουμε τα «θέλω» και τα «πρέπει» μας. Φτάνοντας στο τελευταίο δευτερόλεπτο της αντίστροφης μέτρησης νιώθουμε σαν τους αθλητές αγώνων ταχύτητας. Όλες οι αισθήσεις μας έτοιμες να ακούσουν το νέο ξεκίνημα. Όλες οι αισθήσεις μας έτοιμες να τρέξουν. Λάβετε θέσεις. Έτοιμοι. Πάμε!
Σπάνια μένουμε να αισθανθούμε το σώμα, το μυαλό και την ψυχή μας. Τι σημαίνει για εμάς αυτό που φεύγει; Με τι χρώματα το ζωγραφίσαμε; Σε ποιο σημείο της καρδιάς μας θα κρατήσουμε αυτή την δημιουργία; Πώς μπήκαμε; Πώς βγαίνουμε; Πώς ήμασταν έναν χρόνο πριν; Με ποιους ήμασταν έναν χρόνο πριν; Ποιοι έφυγαν από την ζωή μας; Ποιους διώξαμε; Πώς είναι η καθημερινότητα σήμερα; Πώς τα σαββατοκύριακα; Ποιους ξεχάσαμε; Ποιους αγαπήσαμε; Τι νέο μάθαμε; Πόσα βήματα προχωρήσαμε; Πόσα δεν καταφέραμε να κάνουμε; Τι μας στενοχώρησε; Τι μας θύμωσε; Τι μας έκανε να γελάσουμε; Τι στιγμές ζήσαμε; Πόσα κατορθώσαμε;
Αυτά τα ερωτήματα μένουν και χάνονται στο άπειρο. Τέτοιες συζητήσεις ατροφούν γρήγορα και οι άνθρωποι δεν δίνουμε τόση σημασία στο χθες. Κι όμως, αν αυτό δεν υπήρχε δεν θα φτάναμε στην αντίστροφη μέτρηση και στο σήμερα. Ζητάμε συνεχώς από τους εαυτούς μας και τους φερόμαστε σαν ανεξάντλητη πηγή ενέργειας. Ξεχνάμε τις ανάγκες μας και αμελούμε να σταματάμε. Χρειάζεται μια παύση πριν το νέο ξεκίνημα. Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Εξαντλούμαστε. Χάνουμε την υπόστασή μας. Μετατρεπόμαστε σε μηχανές παραγωγής.
Ας πάρουμε μια ανάσα εδώ. Ας αναλογιστούμε τι αφήνουμε πίσω και τι παίρνουμε μαζί. Πόσο περήφανοι είμαστε για τον εαυτό μας. Πριν μας ζητήσουμε και απαιτήσουμε όλα τα υπόλοιπα, ας μας αγκαλιάσουμε για όσα πετύχαμε. Η ζωή έχει συνέχεια. Τα νέα ξεκινήματα αποτελούν γόνιμες ευκαιρίες για απολογισμό και εκτίμηση του εαυτού μας. Ίσως πάντα μπορώ και καλύτερα, μα φέτος, μπόρεσα αρκετά καλά.
