Έρχεται πάλι η Δευτέρα. Βαρύς να σηκωθείς από το κρεβάτι. Βαρύ μυαλό. Ακολουθεί και το σώμα. Σε πνίγουν οι σκέψεις, τι έχεις να κάνεις, πότε, πώς, ποιους να δεις γιατί έχεις καιρό. Α άστο το τελευταίο. Δεν προλαβαίνεις. Το σαββατοκύριακο. Κι αν τότε σου έχει μείνει ίχνος ενέργειας για ζωή και δεν είσαι ωχρός και στραγγισμένος από τους προβληματισμούς σου.
Άρα το σαββατοκύριακο. Τώρα πρέπει να ζήσεις σαν ρομπότ που δεν χαλάει. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις στην ανθρώπινη ζωή. Να παράξεις, να παράξεις κι άλλο. Μέχρι το βράδυ να φτάσεις σπίτι σου, λίγο μίζερος ή και απαισιόδοξος. Μόνη βιαστική φροντίδα, ένα ντουζ. Τόσο βιαστική, όσο το ζέσταμα του φαγητού σου στο φούρνο μικροκυμάτων. Χρειάζεται η αντίστροφη μέτρηση στην ζωή. Χρειάζεσαι να ξέρεις πότε κάτι τελειώνει για να αρχίσει το επόμενο. Μέχρι το σαββατοκύριακο. Εκεί όπου το νευρικό σου σύστημα, αδύναμο πια να χαλαρώσει, αναζητά νέα ερεθίσματα και κοπιαστικές ασχολίες. Δεν μπορείς πια να απολαύσεις. Το βλέπεις. Είναι θλιβερό κι επίπονο. Πιο επίπονο όταν κατανοείς ότι καμία μέρα δεν μπορείς να απολαύσεις. Ακόμα κι αν ονομάσουμε αυτή την ημέρα «αργία του σύμπαντος». Ακόμα κι αν έχεις το δικαίωμα ξεκούρασης εκείνη την ημέρα, δεν θα καταφέρεις να το γευτείς. Γιατί; Γιατί έχεις μάθει αλλιώς.
Και τώρα θα αναρωτιέσαι «γιατί διαβάζω αυτές τις σκέψεις-αλήθειες» στη σελίδα μιας ψυχολόγου; Οι ψυχολόγοι δεν υποτίθεται μας βοηθούν; Γιατί μαυρίζει έτσι η ψυχή μου;»
Θα σου απαντήσω. Πριν το οποιοδήποτε βήμα, είναι κρίσιμο να δεις πού βρίσκεσαι. Τι έχεις και τι χρειάζεσαι. Να ακούσεις το νου και το σώμα σου που χτυπιούνται από την υπερεργασία και να πάρεις μια ανάσα. Μόνο όταν δεις τι πραγματικά συμβαίνει, θα είσαι ικανός να το αλλάξεις. Είναι και το μαύρο ένα χρώμα που δεν γίνεται να λείπει από την παλέτα. Κοίτα όμως, καλύτερα. Υπάρχει και μπλε και πράσινο και κόκκινο. Κίτρινο και μωβ και ροζ. Πόσους συνδυασμούς ακόμα μπορείς να κάνεις. Είναι δύσκολο να ζούμε στο παρόν και ακατόρθωτο στο απόλυτο για την ανθρώπινη φύση μας. Αναγκαίο χρέος προς τον εαυτό μας να το προσπαθήσουμε όσο περισσότερο μπορούμε. Μόνο τότε θα καταφέρουμε να ζούμε την ευτυχία στην στιγμή και όχι να την προσπερνάμε περιμένοντας…το σαββατοκύριακο.
