Ας οραματιστούμε το ταξίδι της ψυχοθεραπείας ως μια διαδρομή με πολυποίκιλα σκηνικά. Κοιτώντας έξω από το παράθυρο, αντικρύζουμε την φύση με τα ζωηρά της χρώματα, τα διαφορετικά της σχήματα και υφές. Αντικρύζουμε άλλους ανθρώπους, πότε χαρούμενους να μας χαιρετούν, πότε σκυθρωπούς βυθισμένους στην θλίψη τους, πότε αδιάφορους να μας αγνοούν. Αν ο ήλιος βοηθά, αντικρύζουμε ακόμα και τον εαυτό μας στο τζάμι, κατά κάποιον τρόπο μέσα και ταυτόχρονα έξω από όλα εκείνα. Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες, ερεθίσματα, συναισθήματα και θησαυρούς που ανακαλύπτουμε από το παρελθόν μέχρι το μέλλον. Έχουν άραγε όλοι οι άνθρωποι δικαίωμα σε αυτό το ταξίδι;
Ένα από τα ζητήματα που προβληματίζει την σύγχρονη ψυχοθεραπεία είναι η παρουσία των ανδρών στην διαδικασία. Υπάρχει πλέον διαπιστωμένα μεγάλη διαφορά στην συχνότητα των δύο φύλων και την απόφαση να μπουν στην ψυχοθεραπευτική κατάσταση. Πιο αναλυτικά, τα ερευνητικά δεδομένα φανερώνουν ότι οι άνδρες δεν τολμούν ή δυσκολεύονται να επιλέξουν αυτό το ταξίδι. Πράγματι, στοιχεία έχουν δείξει ότι εμφανίζουν μεγαλύτερη συστολή στην αναζήτηση ψυχολογικής στήριξης. Μάλιστα, έχει βρεθεί ότι η παραδοσιακή αρρενωπότητα σχετίζεται με πιο αρνητικές στάσεις απέναντι στην ψυχολογική βοήθεια, αλλά και κίνδυνο για πιο έντονο αίσθημα στίγματος. Ακόμα, μια διεθνής δημοσκόπηση έδειξε ότι περίπου το 80% των ανδρών αποφεύγει να μιλήσει για ζητήματα που αφορούν την ψυχική υγεία λόγω ντροπής ή κοινωνικού στιγματισμού. Από αυτό το ποσοστό, σχεδόν οι μισοί ανέφεραν ότι έχουν έρθει αντιμέτωποι με κάποια δυσκολία ψυχικής φύσεως στην ζωή τους και μόνο ένα περίπου 30% εκείνων, αποφάσισε να προβεί σε βοήθεια.
Ένας άνδρας, για να κάνει το βήμα να πάρει τηλέφωνο και να ζητήσει ένα πρώτο ραντεβού με τον επαγγελματία ψυχικής υγείας, έρχεται αντιμέτωπος με τον κοινωνικό του ρόλο. Ασυνείδητα αυτοαμφισβητείται για το αν θα είναι η «κολώνα του σπιτιού», αν θα μπορούν να «στηρίζονται πάνω του» και σίγουρα για το «τι θα πει ο κόσμος αν το μάθει». Ο άνδρας ντρέπεται για αυτό που του συμβαίνει. Η ντροπή μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο και να τον εγκλωβίσει στα βαθιά δυσφορικά του συναισθήματα. Η κοινωνία δεν θα τον αφήσει να βγει από εκεί. Οι φωνές θα τον κατακλύσουν και ο δρόμος προς την ανακούφιση και την σύνδεση με τον εαυτό θα γεμίσει εμπόδια. Είναι λυπηρό πώς συχνά οι κοινωνικοί ρόλοι έρχονται για να εγκλωβίσουν τα δύο φύλα με τρόπους διαφορετικούς και που εν προκειμένω, απαγορεύουν στους άνδρες να νιώσουν. Αν τυχόν νιώσουν, είναι ευαίσθητοι. Δεν πρέπει να είναι ευαίσθητοι.
Η ψυχοθεραπεία καλεί τον άνδρα στην θεραπεία. Υπόσχεται χρόνο, δέσμευση και ασφάλεια. Υπόσχεται απόρρητο, κατανόηση και ενσυναίσθηση. Η ψυχοθεραπεία είναι και πρέπει φανερά να είναι ένα δικαίωμα και των ανδρών. Το ίδιο και τα συναισθήματα.
